Assisted Service Module is not available on mobile or tablet devices.
  1. Loading...

Scarpe Mie!

De schoenen waar het allemaal mee begon - de 2014 Bontrager XXX van Eugenio Alafaci

In een sport als het professionele wielrennen waar er duizelingwekkend veel regeltje zijn voor zaken zoals het gewicht van de fiets tot aan het aantal tafels en stopcontacten in de persruimte, wordt elk onderdeel van de teamuitrusting nauwgezet bekeken, goedgekeurd en nog eens aandachtig bestudeerd door zowel sponsors en officials met een altijd scherp oog voor een incorrect logo, merk, kleur, of in het ergste geval een namaakartikel.

Hoewel 90% van de producten die een rijder in wedstrijden kan aantrekken is vastgelegd, zijn de schoenen een item dat is vrijgegeven en naar eigen goeddunken van de atleet kan worden ingevuld. In tegenstelling tot voetbal, is er geen alomvertegenwoordigd schoenmerk dat het profpeloton domineert. Geen swooshes, geen strepen, alleen een samenstel van gespen, klittenbandstroken en Boa's.

Dus wat doe je als je een neoprof bent die de stilistische flair van zijn geboortestreek Lombardije met zich meedraagt en dat mixt met de brandende behoefte van de millennial-generatie om je status op de sociale media te verhogen? Als je de Italiaanse Trek-Segafredo teamrijder Eugenio Alafaci bent, dan laat je een artistieke vriend een paar wielersloffen maken die het internet laten smelten.

In Eugenio's woonplaats Carnago, een klein dorpje op 40 km van Milaan dat een internationaal bekend bastion is voor artistieke zelfexpressie, leeft een andere millenial die luistert naar de naam Alessandro Richetti. Zijn kunst is van een compleet ander type dan zijn voorvaderen in de Renaissance. In 2014 reed Eugenio zijn eerste jaar in de WorldTour en Alessandro leende een paar team-issue Bontrager XXX-schoenen van zijn vriend. Met zijn stift in de hand begon Alessandro met het personaliseren van Eugenio's fietsschoenen en al doende maakte hij een stukje kunst dat in korte tijd de woeste stroom van de sociale media in fietsland veroverde.

We kennen allemaal de tweets die viraal gaan, de foto's en herinneringen die zo allesverslindend circuleren over de sociale-mediakanalen, dat ze verweven zijn geraakt in onze scherm-gestuurde levens. En toch is het vaak onmogelijk om zo'n hype bewust te creëren. Het publiek, zelfs de toegewijde volgers van het fietsen, zijn wispelturig en onvoorspelbaar.

Na het voltooien van de schoenen voor zijn vriend Alessandro, deed Eugenio wat iedereen doet met een hart en een smartphone: Hij plaatste een foto op Facebook. Het team pikte dat op, deelde het, en binnen korte tijd werd het bericht een van de meest populaire kunstvoorwerpen van het jaar op de sociale media voor fietsers. De schoenen trokken ook de aandacht van het hoofdkwartier van Trek in Waterloo, Wisconsin en er werden benijdenswaardige mensen naar Noord-Italië gestuurd om de kunstenaar te ontmoeten om te praten over zijn kunst, tattoos en wat er nog meer ter sprake zou komen.

Het dorpje Carnago is weggestopt onder het eb en vloed van de met ijs bedekte bergen, valleien en meren van de Italiaanse Alpen, dicht bij de Zwitserse grens. Met zo'n mooie omgeving is het niet verwonderlijk dat je artistiek geïnspireerd raakt.

Alessandro wacht ons op bij de deur met een verlegen glimlach en gebaart ons naar binnen te komen. Voor de verandering zijn we niet uitgegaan van de Amerikaanse gewoonte om te denken dat iedereen over de hele wereld Engels spreekt en hebben onze medewerker van het Italiaanse kantoor van Trek meegenomen om de conversatie iets makkelijker te laten verlopen. We worden onmiddellijk vergezeld van Alessandro's tweelingzus Giulia, een innemende bron van energie en enthousiasme. Ze blijft tijdens het hele bezoek de zaak in de gaten houden, maakt koffie en geeft antwoord op de vragen namens haar broer.

Het is duidelijk dat de nauwe band tussen hen niet in de baarmoeder is achtergebleven. Waar Alessandro de bescheiden kunstenaar is, is Giulia de recht-door-zee en zelfverzekerde manager. De twee zijden van de Richetti-munt. Of misschien heeft dat toch te maken met tweelingen.

We krijgen koffie. Het is tenslotte Italië, en het is op zijn minst 20 minuten geleden dat we onze laatst espresso hebben gehad, dus Segafredos voor iedereen. Alessandro's moeder komt een paar keer binnenlopen om die twee vreemde bezoekers te bekijken die zijn komen reizen uit dat verre land met de naam Wisconsin, om speciaal met haar zoon te komen praten over zijn kunst, een onderwerp waar zij gemengde gevoelens over heeft. Ze is onmiskenbaar trots op het talent van haar jongen, maar is minder te spreken over het feit dat hij die permanent over zijn lichaam heeft aangebracht. Moeders. Madri.

Als de drie Richetti's wordt gevraagd naar Eugenio, is duidelijk dat het idee van la famiglia zich verder uitstrekt dan de voordeur. "We zijn heel trots op hem," zegt Giulia. "Het is geweldig om te zien dat hij zo'n goede professional is geworden."

"Hij was als kind best wel dik," zegt Alessandro schouderophalend. "De offers die hij heeft gebracht om te worden wie hij nu is, zijn inspirerend."

Geïnspireerd door de passie van zijn vriend voor het fietsen en beïnvloed door de traditionele tattoo-kunst met een onmiskenbare Italiaanse flair, omringt de stille Richetti zich met zijn kunst. Zijn tekeningen liggen verspreid over de keukentafel, en kan ook worden gevonden op de huid van zijn vrienden. Verschillende daarvan hebben zijn werk meegenomen naar de overdreven gevoelige tattoo-kunstenaars in de omgeving die gefrustreerd raakten doordat hun klanten het werk van een kind met een pen aan de keukentafel meenamen als voorbeeld.

Vol met cafeïne en vol met pasticinni, vragen we Richetti of hij bereid is om zijn diensten nog eenmaal aan de wereld aan te bieden. Het idee is om wielerliefhebbers over de hele wereld de kans te geven om een paar van de Bontrager XXX-schoenen te winnen die door de kunstenaar zelf zijn bewerkt. In feite heeft iedereen de kans om een paar schoenen zoals die van Eugenio te winnen. We geven hem een paar dozen die we meegenomen hebben uit Waterloo. Alessandro gaat nederig akkoord, en als hij de schoenen in zijn hand houdt, scannen zijn ogen alvast het blanke leren canvas en begint hij zijn kunsten al toe te passen.

Trek-Segafredo geeft de schoenen weg tijdens de Giro d'Italia, de belangrijkste race in het thuisland van Richetti en Alafaci. Voordat we Alessandro aan het werk zetten, praten we nog kort over de Giro en de relatie tussen fietsen en kunst. Naar de mening van Alessandro, "Ze zijn in veel opzichten hetzelfde. Als je passie hebt, dan kun je goed worden in beide."

Productvergelijking van fietsen selectie

Start de vergelijking
Nederland / Nederlands
You’re looking at the Nederland / Nederlands Trek Bicycle website. Don’t worry. We’ve all taken a wrong turn before. View your country’s Trek Bicycle website here.