Assisted Service Module is not available on mobile or tablet devices.
  1. Loading...

Het verhaal van de eerste Trek op de zuidpool

Elk bedrijf heeft zijn legenden. Het zijn verhalen die worden doorverteld in de organisatie. Ze worden herhaald en doorgegeven van leidinggevenden naar manager naar medewerker totdat de moraal diep in de organisatie is geworteld. Een van de favorieten bij Trek is het verhaal van de legendarische Noorse avonturier Roald Amundsen, de eerste man die de zuidpool wist te bereiken. Het succes van Amundsen werd grotendeels verklaard door zijn nauwgezette voorbereiding. Hij reed 3200 km van Noorwegen naar Spanje, bestudeerde de gewoonten, kleding en cultuur van de Inuit-stammen en werd een expert in crosscountry-skiën. Amundsen dacht ver vooruit om potentiële problemen te voorkomen. Daarom nam hij uit voorzorg vier thermometers mee en hij markeerde zijn voorraaddepots onderweg aan beide zijden van het pad in het geval hij uit koers zou raken. Die specifieke voorbereiding is de reden dat hij succesvol was terwijl zijn minder goed voorbereidde collega-poolavonturier Robert Scott kwam te overlijden tijdens eenzelfde expeditie op ongeveer hetzelfde moment.

De race naar de zuidpool is een verhaal dat vaak verteld wordt binnen onze gebouwen. En daarom waren we geïntrigeerd toen in november 2015 de poolavonturier Eric Larsen naar ons toe kwam met het ambitieuze doel om met een fiets naar de zuidpool te rijden. Ondanks dat we hier in Wisconsin gehard zijn door de strenge winterkou, hadden we grote vraagtekens bij het verzoek, maar de vraag met welke fiets, was eenvoudig te beantwoorden: de Farley. De rest was moeilijker te realiseren.

Zou het bandendichtmiddel een week lang een temperatuur van -34 graden Celsius kunnen weerstaan? Hoe zouden de remmen werken in zulke extreme omstandigheden? Waar de noordpool steeds meer een snel smeltend en drijvend ijsveld aan het worden is, is Antarctica een echt continent met een golvend terrein en hoogteverschillen. Het lijkt misschien een eindeloos landschap, maar het is nooit hetzelfde. Met de lessen van Amundsen nog vers in ons geheugen, voorzagen we Eric van alles waarvan wij dachten dat hij het nodig zou hebben. De rest was aan hem. Het navolgende verhaal is zijn persoonlijke verslag van de reis.

Dag 1: laten we beginnen

4 januari 2016, 21:43 Central Standard Time

Ons doel? De zuidpool per fiets! Ik ben gids bij het bedrijf Antarctic Logistics and Expeditions. Mijn klant Yoshi en ik zijn opgetogen omdat we een drukke week achter ons hebben in Union Glacier met het testen en inpakken van spullen en het maken van trainingsritten. Iedereen in het kamp is jaloers op mijn Trek Farley.

De vlucht van Union Glacier naar hier duurt bijna vijf uur waarbij we onderweg moeten bijtanken bij een brandstofdepot in een plaats met de naam Thiels Corner. In 2008 was ik hier voor de laatste keer, toen ik gids was van een groep van vier klanten die de zuidpool probeerden te bereiken via dezelfde route die Reinhold Messner ooit als eerste nam. Ik kan me de dag levendig herinneren toen een van onze bevoorrading een traktatie bevatte - extra koekjes en chips als ik me goed kan herinneren. We waren toen ongeveer halverwege onze expeditie die 43 dagen zou beslaan en we moesten toen nog de lange en uitputtende klim naar het poolplateau maken.

Het plateau ligt op een hoogte van ongeveer 2600 meter, maar voor je lichaam voelt het aan als 3600 meter omdat de atmosfeer dunner is rond de noord- en zuidpool. Als je van een hoogte van 750 meter komt bij Union Glacier, maken veel mensen de fout om meteen hard van start te gaan. Dat kan leiden tot hoogteziekte en er waren dit jaar al meer dan genoeg medische evacuatievluchten geweest. Ons plan is om een ontspannen nacht en ochtend te hebben en dan pas morgenmiddag de trail op te gaan voor een uurtje of zes.

Ik draai er niet omheen, het is geweldig om hier te zijn. We zijn compleet omringd door sneeuw die in elke richting tot aan de horizon reikt. Het is koud. -34 graden Celsius en 10 knopen wind snijden direct door je onbedekte huid. Maar deze plek is mijn thuisbasis en om te kunnen slagen in Antarctica moet je niet vechten tegen de natuur, maar ermee omgaan.

Dag 2: Dit is Antarctica

6 januari 2016, 07:13 Central Standard Time
89.1169Z : 80.0395W
Zonnig en een matige wind, -33°C

Een van de kleine geheimpjes van Antarctica is dat het overnachten hier eigenlijk best comfortabel is. Zodra je de tent opzet, is het binnenin vaak boven het vriespunt. Omdat het zo droog is hier, smelt de vorst snel van mijn kraag en sjaal (die ik aan mijn goggles heb genaaid).

Toch is het leven hier geen picknick en de onmetelijkheid van dit gebied is op zijn zachtst gezegd intimiderend. Het is ook gewoon heel erg koud, en dat voegt een bepaalde moeilijkheid toe aan alles wat je doet. Iets drinken of het wisselen van een ondershirt krijgt monumentale trekjes in deze omgeving. Ik maak geen grapjes. Verlies je een handschoen of een want, dan kun je afscheid nemen van je vingers.

Ondanks dat, prijs ik me gelukkig dat ik hier ben. Ik hou van de grimmigheid en de sneeuw. Het fietsen was niet heel aangenaam en we moesten vaak knokken, half-duwend, half-fietsend, waarbij we regelmatig wegzakten op zachte plekken. Omdat het zo droog is, werkt de sneeuw als een soort schuurpapier tegen onze sleden dus het voelt aan alsof we een anker achter ons aan slepen. Dat voegt nog eens een extra moeilijkheidsgraad toe aan het hele gedoe.

Je raakt gemakkelijk geïmponeerd als je met deze vreemde dingen te maken krijgt en ik moest Yoshi echt even uit de put praten aan het einde van de dag. Hij was erg emotioneel. Uitgeput, onzeker en op het punt van opgeven.

"Neem nooit een beslissing aan het einde van de dag," gaf ik hem als advies. "Je zult er verbaasd van staan hoe een warme maaltijd en een goed nachtrust je perspectief kan veranderen."

Nu lig ik op mijn Therm-A-Rest slaapzak en bedek mijn ogen tegen het 24-uurs daglicht in de hoop dat morgen nieuwe perspectieven brengt... en opnieuw een warme tent aan het einde van de dag!

Afgelegde afstand: 7,5 nautische mijlen (14 kilometer)

Dag 3: op tijd

7 januari 2016, 07:14 Central Standard Time
89.1169Z : 80.0395W
Zonnig en een matige wind, -34°C

Ik heb een terugkerende nachtmerrie die ik altijd heb voorafgaande aan elke expeditie. Het gaat over een basaal ding: tijd. Er zijn tijdens elk avontuur diverse gevaren waarmee we te maken kunnen krijgen, maar het mentale aspect van de omgang met zulke grote hoeveelheden tijd en ruimte is soms beangstigend.

Om bijna aan het einde van een expeditie van twee maanden te staan is heftig. Om je dag-in-dag-uit op één ding te concentreren (skiën, klimmen, enz.) en dat niet voor een paar dagen, maar voor weken en maanden, kan hartverscheurend zijn. Zeker als je dat vergelijkt met het tempo in de rest van de wereld. Hier hebben we geen afleiding, geen vertier. Binnen de kortste keren sta je hier face-to-face met jezelf en dat is voor sommigen een angstig moment. Ik zeg altijd dat de beste manier om te bepalen wat belangrijk is, is om al het andere uit je leven te verwijderen.

In Antarctica is tijd zelden je vriend. We hebben een bepaald aantal dagen om een bepaalde afstand af te leggen. Voor onze Last Degree-fietsexpeditie hebben we voor acht dagen voedsel om 109 km te kunnen overbruggen.

Fietsen is hier heel erg zwaar. Op elk moment van de dag zweven we tussen maximale belasting en uitputting. Na twee dagen kan ik eerlijk zeggen dat ik vrede heb gesloten met de tijd. Dit is niet de eerste keer dat ik dat gevoel heb en het zal ook niet de laatste keer zijn.

Dag 4: halverwege!

8 januari 2016, 07:13 Central Standard Time
89.4898Z : 78.3267W
Zonnig en iets warmer, -29°C

Op Antarctica duurt het twee uur vanaf het moment dat ik wakker word tot aan het moment dat we alles ingepakt hebben en zuidwaarts kunnen bewegen. In de tussentijd doe ik een heleboel dingen tegelijk, zoals het smelten van sneeuw op mijn MSR-brander, ontbijten, naar de wc gaan, soep maken en nog veel meer. Het is bepaald niet ontspannen. Zodra we op pad gaan, kost het me een uur voordat mijn stijve en pijnlijke spieren warm zijn.

We hebben geluk met het weer - helder en kalm. Daarnaast zijn er een paar ALE-gidsen met een sneeuwscooter naar de zuidpool gereden dus de sneeuw op dat spoor is iets compacter en dat betekent dat we aanzienlijk meer kunnen fietsen. Zoveel zelfs dat we 12,3 nautische mijlen (22,8 km) in 7,5 uur reizen hebben afgelegd (10 uur met pauzes erbij gerekend).

Voor zover het mijn uitrusting betreft, kan ik uitermate tevreden zijn met de prestaties van mijn Trek Farley 9.8. In deze omstandigheden is gewicht uiterst belangrijk. Ik heb ervoor gekozen om vrijwel al mijn spullen in mijn slee te doen waardoor het gewicht van de fiets zo laag mogelijk blijft. Ik gebruik een 'Thule-arm', die ook gebruikt wordt op een van hun fietstrailers voor kinderen. Met dat systeem kan de slee onmogelijk het achterwiel van de fiets inhalen.

Het terrein is voortdurend golvend geweest dus we zijn soms twee uur bezig om een besneeuwde helling op te kimmen en dan gaan we weer naar beneden. Vandaag stopte ik ergens, keek rond en dacht, "het voelt alsof we bovenop een ronde cake aan het rijden zijn." We waren precies op het middelpunt van een perfecte witte cirkel.

Dag 5: ons geluk duurt voort

9 januari 2016, 07:17 Central Standard Time
89.6523Z : 74.597W
Zonnig, -32°C

In al die jaren op Antarctica heb ik een ding geleerd: de enige constante factor is voortdurende verandering. Ik heb twee volledige (bijna twee maanden durende) expedities en twee partiële expedities naar de zuidpool meegemaakt. Dit is mijn vijfde seizoen in Antarctica en ik heb nog nooit zulke lange periodes met een heldere lucht meegemaakt. Het weer en het zicht zijn de afgelopen vier dagen fantastisch geweest. Ik maak me zorgen dat het slechts een kwestie van tijd is voordat de condities omslaan in een whiteout waarbij de horizon verdwijnt en alles om je heen wit wordt.

We hebben het geluk ook een beetje afgedwongen. Onze korte expeditie is geen race of een poging tot een wereldrecord. We accepteren hulp, in welke vorm dan ook, als het onze kans op succes vergroot. Of het nu de bevoorrading onderweg is zodat onze sleden niet zo zwaar zijn, of nog belangrijker zoals nu, het volgen van een sneeuwscooter-spoor naar de pool. Iedereen die wel eens een tijdje op een fatbike heeft gereden, weet dat de sneeuwcondities van grote invloed zijn op de prestaties. Het overgrote deel van de sneeuw in Antarctica is hard en opgewaaid door de wind, maar er zijn ook veel zachte plekken waar we wegzakken. Het spoor van de sneeuwscooter maakt de sneeuw net iets harder waardoor we veel efficiënter kunnen trappen.

Fietsen vergt nog steeds heel veel inspanning. We zijn nu vijf dagen onderweg, maar onze lichamen zijn nog steeds niet volledig geacclimatiseerd. Gelukkig is navigeren nu een stuk eenvoudiger. In plaats van mijn kompas te gebruiken en op een bepaalde sneeuwduin in de verte te peilen, volg ik nu eenvoudig het spoor dat eindeloos naar het zuiden blijft lopen. Ik ben bang dat als de wind gaat toenemen, het spoor volledig bedekt zal raken, maar net als al mijn andere angsten hier, probeer ik daar niet teveel aan te denken.

We ploegen langzaam door de dag. Een uur rijden, onderbroken door stukken wandelen en dan een pauze van zeven minuten om iets te eten en te drinken. Dan het volgende uur. En zo gaan we de hele dag door. Op een bepaald moment aan het einde van de dag rij ik gewoon door omdat ik verder wil en het enige waar ik aan kan denken, is om de tent in te duiken en te gaan slapen. Ik ben moe.

Dag 6: de Fix-it winkel

10 januari 2016, 10:27 Central Standard Time
89.897Z : 72.668W
Zonnig, -32°C

Een van de favoriete boeken van mijn zoon is een verhaal van Sesamstraat genaamd 'de fiks-het winkel', waarin Bert en Ernie samen aan de slag gaan om het speelgoed van andere monsters te maken. Tijdens een expeditie heb ik vaak het gevoel dat de tent ook een soort fiks-het winkel wordt. In een omgeving die zou koud is en zoveel intens UV-licht heeft, is het slechts een kwestie van tijd voordat er iets breekt.

Gisteren waren het mijn schoenen. Ik gebruik een paar Noorse skischoenen die ik al op diverse expedities de afgelopen jaren heb gebruikt. Ze zijn licht en warm en ze hebben een zool die stijf genoeg is om mee te fietsen. Vorig jaar tijdens mijn trainingstocht op de pool, moest ik de hiel repareren. Toen ik de schoenen pakte voor deze expeditie, was ik deze reparatie compleet vergeten. Gisteren aan het einde van de dag klapperde het complete hielstuk van mijn schoen in de sneeuw. Ik wist dat het niet lang zou gaan duren voordat de hele zool zou afbreken.

Ik heb altijd een vrij uitgebreide reparatiekit bij me die in omvang verschilt, afhankelijk van het soort expeditie. Voor een fietstrip heb ik een klein assortiment fietsgereedschap bij me en nog een paar zaken. Het rubber was te dik voor de naald dus ik boorde een gat door de complete hiel en gebruikte een boutje en moertje. Het leek wel een soort 'Frankenstein-schoen' , maar hij overleefde de dag in topvorm.

Het was wederom een zonnige, koude dag op het poolplateau. Het landschap verandert hier weinig, maar is nog steeds prachtig. Het lijkt alsof we tussen twee perfecte cirkels reizen. De witte aan de onderkant en de blauwe aan de bovenkant.

Yoshi was heel verbaasd toen ik het Amundsen-Scott-station op de zuidpool beschreef. "Het is net een kleine stad," zei ik tegen hem.

"Echt?", antwoordde hij. "Ik dacht dat er alleen maar een gestreepte paal stond."

Een paar uur later die dag, keek ik in zuidelijke richting naar de horizon en zag een paar kleine zwarte stipjes en een grote ronde bol - de zuidpoolbasis was nog slechts 22,5 kilometer weg.

Ik stopte en vertelde het Yoshi en hij schreeuwde van opluchting omdat het nu zo dichtbij was. De dag ervoor had ik hem voortdurend moed moeten inspreken na een hele zware morgen. Ik was trots op zijn prestaties en net zo opgelucht dat we de pool nu in het zicht hadden. "Eric," antwoordde Yoshi, "Ik zie het toch niet want ik heb m'n bril niet op."

Afgelegde afstand: 11,9 nautische mijlen (22 kilometer)

Dag 7: 90 graden zuidelijk!

11 januari 2016, 07:14 Central Standard Time
90.0000Z : 49.491W
Zonnig, -37°C

"Vandaag staan we aan het einde van de wereld," verkondigde ik aan Yoshi. We genoten beide even van de gedachte daaraan.

Maar ons enthousiasme voor de dag verdween snel toen we op onze fietsen sprongen en we tegen een sterke tegenwind moesten trappen. Ik was moe en ik was er klaar mee. Ik zag dat het bij Yoshi niet veel beter was.

Ik had hem gevraagd de eerste ronde van de dag te leiden want ik had ontdekt dat het mentale effect van het voorop rijden zijn energieniveau net genoeg omhoog krikte om ons uurgemiddelde iets te verhogen. Na een uurtje nam ik het over, met mijn hoofd naar beneden om mijn gezicht te beschermen tegen de bijtende kou. Ik zag heel langzaam de Amundsen-Scott zuidpoolbasis groter en groter worden.

Uiteindelijk bereikten we de basis. De ALE-vertegenwoordiger op de zuidpool, Rob Smith, verwelkomde ons en begeleidde ons naar de verwarmde tent. De feitelijke zuidpool was nog een kleine 800 meter verder, maar we waren moe en hongerig. En we waren toe aan warmte.

We zaten in het verwarmde ALE-basecamp, dronken een biertje. De krachtsinspanningen, de stress en de belasting van de afgelopen week smolten net zo snel weg als de ijsklonten die vastgevroren zaten aan mijn balaclaaf en sjaal. Ik schoof wat dichter tegen de kachel aan en probeer alle warmte op te zuigen.

Een uur later trokken we onze pooluitrusting weer aan en reden we de laatste paar honderd meter naar de zuidpool. Toen we daar stonden, was alle vermoeidheid plotseling verdwenen en waren alle inspanningen meer dan de moeite waard geweest. We hadden het gered!

Ik nam een paar foto's van Yoshi voor de zuidpool en toen het kouder werd, reed hij terug naar ons kamp. Ik bleef nog even bij de pool en nam een paar foto's met de zelfontspanner van mezelf en de Trek Farley. Ik had zojuist de allereerste 'Last Degree' zuidpool fatbike-expeditie voltooid! Het was een ongelofelijk gevoel.

Klaar voor winterse avonturen? Dit zijn onze beste producten.

Productvergelijking van fietsen selectie

Start de vergelijking
Nederland / Nederlands
You’re looking at the Nederland / Nederlands Trek Bicycle website. Don’t worry. We’ve all taken a wrong turn before. View your country’s Trek Bicycle website here.